que non quede nada

 

que non quede nada

pasearme pola vida
sosténdome no rebumbio
ignorante, disidente do saber
o innombrable por bandeira
con toda a pel rozada de ortigas
por ter atravesado
camiños insondables
abríndome paso
entre a espesura do capital
selvaxe, coma un indíxena
indhómito, incivilizado
facendo da cultura
a miña prótese temporal
para que ó final só quede nada
e co derradeiro fío de voz
olle cara atrás e poida dicir

amen

 

( 2015 )

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s