imos sempre en terra allea

 

imos sempre
en terra allea
mais dicimos os nomes
facemos habitación
movémonos pero atados
a ese fío de cuspe
que un día prendemos
a certas palabras
porén elas en verdade
teñen a súa propia historia
-son coisas vivas as palabras-
e poida suceder que súbito
descubramos que nunca
falaramos o mesmo idioma
que o noso eran vidas paralelas
un sen sentido
isto que á fin
comprendes e te desprende

 

( Eva Veiga, Silencio percutido, 2016 )

 

 

Advertisements